Moim rodakom  

 Маім землякам

Irena Hryncewicz        Ірена Грынцевіч

Irena Hryncewicz urodzila sie
W Sobotnikach.
Od 1958 roku mieszka w Jeleniej Gorze.
Jest autorka wierszy, przekladow.
Wydala zbiorki: "Dokad idziesz?",
"Wiersze dla Ciebie"

Ірена Грынцевіч радзілася
ў Суботніках. Ад 1958 года
жыве у Яленяй-Гуры.
Аўтарка вершаў, песень 
і песенек, перакладаў,
зборнікаў: "Куды ты ідзіеш?",
"Вершы Табе" 

         X X X

        
Czy pamiętasz jak pachnie chleb
ten z matczynego pieca? 
Czy pamiętasz jak, pachnie las,
kiedy ptaki na pnółoc lecą?

Czy pamiętasz kościelny dzwon 
i bujne łąki za młynem?
Pozwól sobie nie raz
tęsknotą się upić jak winem.

Posłuchaj jak szumi kłos
urzeczony chabrów błękitem.
Tamto - jak letnia noc, krótki sen
co przychodzi przed świtem.

Czy pamiętasz jak pachnie deszcz
budzący trawy z omdlenia?
Tamto - co wywołuje w duszy śpiew,
ocal od zapomnienia.

 

   Х Х Х 

Ці памятаеш, як пахне хлеб
той з матчынац печы? 
Ці памятаеш, як пахне лес,
калі птушкі вяртаюцца з выраю?

Ці памятаеш звон касцельны
і маляўнічыя лугі за млыном?
Дазволь сабе і не раз 
сумам упіцца як віном.

Паслухай як шуміць колас
зачараваны васільковым блакітам.
Тое - як летняя ноч, кароткі сон 
што прыходзіць на раніцы.

Ці памятаеш, як пахне дождж
будзячы травы ў прытамнасць?
Тое - будзіць у душы спеў,
Ахоўвай і помні.

Zaklęte w sercu

Nie wzięłam
garści ziemi rodzinnej
tylko kwiaty pamięci,
które nigdy nie więdną
bo mają korzenie 
tam, gdzie 
w bzach i czeremchach
śpiewają słowiki,
w kącie oltarzyk 
i obraz Najświętszej
za płotem - malwy i słoneczniki.

Nie wzięłam
garści piasku
z najdrozsżej mogiły
ani polnego kamienia,
tylko w sercu zamknęłam
z pietyzmem 
tamten świat, 
co się w nicość zamienia.

 

Захаванае ў сэрцы

Не ўзяла
жмені зямлі радзіннай
толькі кветкі памяці
якія не вянуць
бо маюць карні
там, дзе
у бэзах і гарошках
спяваюць салаўі,
у кутку алтар
і абраз святой
за плотам - мальвы і сланечнікі.

Не ўзяла
жмені пяску
з дарагой магілы 
ані палявога каменя
толькі ў сэрцы захавала 
з любоўю
той свет
што змяняецца ў пустку, 
у нішто.

Przynoszę

Przynoszę Tobie
bukiecik znad Niemna,
zioła pachnące
znad mojej Gawji,
napój miłosny
ze źródeł Matruny,
czas przez kukułkę liczony, 
trochę polnego wiatru
by zagral nam w duszy.

Przynoszę
śpiewy prostego ludu
bez nut zapisane
w kamieniach kościelnych
z błogosławieństwem
Kresowej Madonny
i moje westchnienie.

Tamtędy drogi prowadzą
ze wszystkich stron świata
do białych kapliczek
przed ołtarz Najświętszej.

Прыношу

Прыношу табе
букіецік з-над Нёмана,
зелле пахучае
з-над маёй Гаўі,
мілосны напой
з крыніцы Матруны,
час адлічываны зязюляй,
трохі палявога ветру 
каб заіграў нам у душы.

Прыношу
спевы прастого люду
без нот запісаные
у касцельных камянях
з благаславенствам
Крэсавай Мадонны
і мой уздох. 

Тудою дарогі вядуць
з усіх бакоў свету
да белых каплічак 
да алтара Найсвяцейшай. 

Kocham cię Gawjo

Stoję często nad moją Gawją  dziewczyna z warkoczem
z książka pod pachą            wędruję brzegiem  
i myślę skąd
i dokąd płynie.
Kocham cię Gawjo
kiedy rozlewasz wody
jak okiem sięgnąć
szalejesz jak burza
kiedy jesteś łagodna przyjazna      wierzby i olchy w zadumie
do ciebie się tulą
dawne dzieje las opowiada.            Przychodzę z daleka 
na żabi i ptasi koncert            próbuję uczesać myśli i uczucia     kołyszę się jak ważka
na gałązkach czasu
nad moją Gawją.

 

Кахаю цябе Гаўя

Стаю часта над маёй Гаўёй
дзяўчына з касою
з кніжкай пад пахай
вандрую берегам
і думаю адкуль
і куды плыве.
Кахаю Цябе Гаўя
калі разліваеш свае воды
як вокам сягнуць
шалееш як буря
калі ў лагодзе прыязная
вербы і вольхы ў одуме
да Цябе прытуляюцца
лес пра даўніну гамоніць.
Прыходжу здалёка
на жабін і птушыны канцерт
прабую ўкласці думкі і пачуцці
калышуся як страказа
на галінках часу
над маёй Гаўёй.

Srebrzyste jak świerki 
siedzimy obok
spoglądając w oczy
przeszlości
przelatujemy jak ptaki 
do swoich ojczyzn.

Ziarna pamięci 
kiełkują i rozkwitają 
bogato i barwnie 
Tyle się tam zmieniło 
Tylko wierzby te same 
nad wodą się garbią. 

Pachną czeremchy
slychać kukułkę.
Opodal
drzewa cmentarne
odmawiają po cichu
modlitwy za zmarłych

Stąd drogi prowadzą
we wszystkie drogi świata
błogosławiąc
krzyżem przydrożnym.
do swoich ojczyzn.
Ludzie tu skromni
mówią "po prostu"
i są od wieków- pobożni.
Choć byś się znalazł
za oceanem 
powrócisz przed ołtarz Matki, 
na swoja ulicę, stare podwórko
podworko do szkolnej ławki
Cisza.
W pokoju pachnie
sobotnickim wieczorem.

Як елкі сребрыстыя

Сребрыстыя як елкі 
сядзім побач 
спаглядаючы ў вочы 
мінулага. за памерлых. 

Пералятаем як п тушкі 
над Нёманам і Гаўяй, 
лугамі ў Паплаве, 

Зярнаты памяці 
прабіваюцца і квітнеюць 
багата і калярова 
Столькі тут змянілася. 
Толькі вербы такія самыя 
над вадою горбяцца. 

Краса - у прастаце, 
пахнуць чаромхі 
чуваць зазюлю
у воддалі 
дрэвы на могілках
паціху моляцца
за памерлых. 
Адсюль
дарогі кіруюць
у розныя напрамкі
благослаўляючы крыжам
прыдарожным.
Людзі тут простыя
гавораць мяшанкаю моў Лінкішках і Ройсце.
Хоць бы ты знаходзіўся
за акіянам
да алтара Маці вяртаешся,
на сваю вуліцу,
стары падворак,
да школьнай парты.
Цішыня.
У хаце пахне
вечерам суботніцкім.

 

Notes

Notes mojego ojca
leżący obok
zaprasza na
wycieczkę w przeszłość
za Niemen
nad Gawję
do lasów 
pachnących jałowcem
do chaty nad rzeczką
na ulicę Wileńską.

Nie ma już tamtej chaty
ani ojca.
Tamci z notesu
spoczęli na mogilniku
piaszczystym, inni -
gdzieś w świecie.

Kartki z notesu
jak zasuszone kwiaty
z pól, sadów
i lak i łąk dzieciństwa.

Блакнот

Блакнот майго бацькі
ляжачы побач
запрашае на
экскурсію ў мінулае
за Нёман
над Гаўю
у лесы
прапахлыя ядлоўцам
да хаты над рэчкай
на Віленскую вуліцу.

Няма ужо тае хаты
ні бацькі няма.
Тыя з блакнота
на могільніку спачалі
піасчаным, іншыя - 
дзесьці ў свеце. 

Лісты з блакнота
як высахлыя кветкі
з палеткаў, садоў
і лугоў маленства.

Ziemio kresowa 

Ziemio moja, 
obcym butem zdeptana,
rosą po nocach płacząca.
Do Ciebie się modlę,
Tobie spiewam,
caluję rany. 

Ile jeszcze
będziesz musiala wycierpieć?
Ile przed Tobą
dziejowych zakrętów? 
Nie pozwól zaorać
Twojej historii
religii
mowy.

Kamień omszaly
drzemie w zaciszu cmentarnym.
Prochy przeszlości
porastają drzewami.
Potrzebuję Ciebie
ziemio ojczysta,
jak powietrza.

Крэсавая зямла

Мая зямля,
патаптаная чужым ботам
начамі плача расою.
Табе спяваю,
цалую раны.

Колькі яшче
чакае цябе пакут?
Колькі перад Табою
паваротаў гісторыі?
Не дай заараць
Тваёй гісторыі
рэлігіі
мовы.

Амшэлы каміень
дрэмле ў могільнай заццішы.
Мошчы мінулага
парастаюць древы.
Ты мне патребная,
як паветра,
зямля мая айчынная.