Герб горада Ліды, наданы 17 верасня 1590 г.
Анатацыя:
Што схаванае за апісаннем у крыніцах XVI—XVIІI стст. стратаў і няшчасцяў цывільнага насельніцтва ў перыяд войнаў і грамадзянскіх катаклізмаў? Бесстаронняя фіксацыя, гнеў, пачуццё абурэння альбо бязмежны смутак? Пры апісанні бедстваў адныя з самых эмацыйных карцінаў, што ўражваюць чытачоў, гісторыкі ствараюць, распавядаючы пра выпадкі канібалізму. За падобным наратывам могуць стаяць рэальныя падзеі. Але ці апраўдана заўжды безапеляцыйна ўспрымаць інфармацыю наратыўных крыніц XVII ст. як задакументаваны выклад фактаў? Вось яшчэ пытанне – ці могуць за апісаннямі фактаў канібалізму стаяць псіхалагічныя, культурна-антрапалагічныя і фізіялагічныя рэаліі?
Summary
What lies behind the descriptions in sources from the 16th-18th centuries of the losses and misfortunes of the civilian population during periods of wars and civil cataclysms? Impartial documentation, anger, a sense of indignation, or boundless sorrow? When describing disasters, historians create some of the most emotionally striking images that impress readers by recounting instances of cannibalism. Behind such narratives may stand real events. But is it always justified to unconditionally perceive information from narrative sources of the 17th century as a documented account of facts? Here’s another question – could psychological, cultural-anthropological, and physiological realities lie behind the descriptions of cannibalism?
Артыкул ў PDF