З пачатку XX ст. беларускі нацыянальны рух, дзякуючы ўласнай прэсе, кнігавыдавецкім праектам, культурна-асветніцкім i палітычным арганізацыям, пачаў паступова пашыраць свае ўплывы на розных тэрыторыях, дзе пражывала беларускае насельніцтва. У той жа час у некаторых рэгіёнах беларускае нацыябудаўніцтва мела сваю спецыфіку i асаблівасці развіцця. Такім рэгіёнам, напрыклад, было Палессе, дзе пасля Першай сусветнай вайны пачалі актыўна заяўляць аб сабе розныя нацыянальныя праекты: беларускі, польскі, рускі i ўкраінскі. Слабая палітычная актыўнасць i ідэнтычнасць жыхароў Палесся, нізкі ўзровень сацыяльнай камунікацыі ў гэтым рэгіёне, выкліканы асаблівасцямі прыроднага ландшафту, прадвызначылі пэўныя цяжкасці ў распаўсюджванні ідэй беларускага руху i нацыянальнай дзяржаўнасці. Аднак тэрыторыяй, дзе гэтыя ідэі атрымалі значную падтрымку мясцовых жыхароў i значна ўплывалі на лакальнае палітычнае жыццё, стаў міжваенны Пружанскі павет. У сучаснай беларускай гістарыяграфіі развіццё беларускай актыўнасці на Пружаншчыне ў міжваенны перыяд даследавана адносна павярхоўна, што стварае падставы для больш дэтальнага вывучэння гэтага аспекту з выкарыстаннем малавядомых крыніц.
Артыкул у PDF
Герб горада Ліды, наданы 17 верасня 1590 г.
